Home » Teaser 4 – You will not leave

Teaser 4 – You will not leave


“Ik geloof er niks van!” schreeuwde ze gefrustreerd.
“En toch is het zo. Ik heb het zelf gezien.” zei hij in alle kalmte.
Haar hand ging naar haar puntige oor waar ze met een ringetje begon te spelen, een tik die ze altijd had als ze ergens nerveus of boos over was. “Ze werden dus tegengehouden?”
“Ja.”
“En je weet zeker dat hun huid groen was?”
“Zeer zeker. Het waren de wezens uit de mythes; Orks,” zei hij op gewichtige toon.
“Verstrek de wouden aan de kant van Kyrdall. Ik wil daar meer boogschutters, meer scouts en meer priesters hebben. Als het uitdraait op een gevecht wil ik dat wij ze van de aardbodem afvagen.”
“Zoals u wenst,” zei hij en hij maakte een buiging waarna hij vertrok.
Ze kon het niet geloven. Allereerst al niet dat de duistere rassen toch echt bestonden. Dit was iets wat in fabels en mythes voor kwam. De verhalen die ze als kleine elf hoorde van haar moeder.
Als tweede kon ze al niet geloven dat ze boven de grond waren. Wat hadden ze hier te zoeken? De mensen hielden toch hun kant van de deal in stand? Wat was er gebeurd? En waarom had ze niets vernomen van Sifaluun?
En als laatste kon ze niet geloven dat die barrière waar ze nooit wat van had gemerkt er toch was EN werkte. Nou, dat was niet helemaal juist. Ze had er wel eens wat van gemerkt, want wanneer ze het gebied verliet voelde ze zich altijd meer kwetsbaar. En eigenlijk mocht ze niet twijfelen of dat de barrière wel zou werken. Ze wist immers wie hem had opgeworpen en als ze daar aan twijfelde zou ze haar positie niet waard zijn.
Maar toch. Alles klonk zo onwerkelijk. Alsof het een droom was. Hopelijk was het dat ook en zou de nachtmerrie snel over zijn.

Hij snelde door het dorp onderweg naar de militie eenheid. Daar aangekomen blafte hij vluchtig wat commando’s en vertrok meteen weer, de plaats in rep en roer achterlatend.
Zelf zou hij ook mee gaan. Naar de randen van de bossen vlak bij Kyrdall. Naar het front… Tenminste, zo voelde het.
Paniek nam heel even de overhand op het moment dat hij terugdacht aan de gedrochten die hij had gezien. Hij had een Ork vol in de lucht zien slaan met zijn grote wapen. Een rare beweging, maar op het moment dat het wapen de barrière raakte was deze kort zichtbaar. Een groen licht op het punt waar het wapen de barrière raakte manifesteerde kort en was daarna weer weg. Daarna had hij de Ork er iets tegenaan zien gooien, maar wat het precies was kon hij niet definiëren. Wel maakte het geluid en waarna het begon te kermen.
Met een ruk schudde hij de gedachte van zich af en de paniek ebde weg. Deze wezens leken te dom om adem te halen. Met genoeg tactiek en wat hulp van Sifaluun konden ze deze wezens aan.
Hij greep zijn boog en de speciale pijlen die daarbij hoorden. Daarna pakte hij zijn staf en vertrok weer naar de militie.
Een vals glimlachje vond zijn weg naar zijn lippen. ‘It’s up to you if you enter our woods, it’s up to us if you leave’.