Home » Teaser 4 – Black Eyes

Teaser 4 – Black Eyes

‘De gevaarlijkste wezens die op deze wereld rondlopen zijn niet de grootmachten. Het zijn niet de beesten met hun instinct om te overleven. Het zijn niet de Minions die stiekem best krachtig kunnen zijn. Het zijn niet de Lords met hun aura van leiderschap. En het zijn zeker niet de Dark Lords met hun krachtigste spreuken.
Wie het dan wel zijn, vraag je? Het zijn zij die alles zijn verloren. Zij die alles hadden maar het allemaal zijn kwijtgeraakt. Liefde. Familie. Bezittingen. Kracht. Hun levensdoel. Want niets is gevaarlijker dan iemand die niets meer heeft om voor te vechten. Om voor te leven. Zij die niet bang zijn voor de dood. De Verlorenen.’
De gedachte is mij een beetje vreemd voor het moment. Ik voel de kilte van het gesteente onder mij. Ik voel de pijn van mijn gebroken lichaam die hier ligt. Maar de gedachte sluit misschien ook wel aan. Ik ben zo’n iemand. Ik ben een Verlorene.
Ik probeer te bewegen. Ik wil bewegen! Maar het gaat niet, mijn lichaam gehoorzaamd niet. Er is iets wat mij tegenhoud.
En terwijl ik hier lig, mijn gedachten peinzend, voel ik het. Eerst langzaam, daarna steeds sterker. Een energie die botst met de mijne. Die aftast en vervolgens zich vast haakt. Ik voel het in mijn magie. In mijn Aura. In de vezels van mijn lichaam. Tot in mijn botten. Tot in mijn Ziel! Een diepe stilte die oorverdovend is. En daarna hoor ik ze. Eerst ver weg maar steeds dichterbij. Voetstappen. ‘Klik klak, klik klak.’
Ik voel dat de overweldigende energie dicht bij mij staat en ik forceer m’n ogen open. Voor mij staat een gedaante. Ik kan niet zien wie, want het licht is slecht. Maar ik voel aan alle kanten dat dit de energie is die mij vasthoud op mijn plek. Dit is de energie die er voor zorgt dat mijn lichaam niet wil gehoorzamen.
De gedaante steekt een hand uit. Een hand die verpakt is in een zwarte handschoen. Ik twijfel maar iets in mij zegt dat ik het aanbod moet aannemen. Langzaam beweeg ik mijn arm, het enige waar ik dit moment ineens controle over heb. Het bewegen gaat moeilijk, alsof ik probeer mijn hand door klei te duwen. Maar het lukt. En mijn vingers raken die van de gedaante. In een klap valt de energie die er tussen ons hangt weg. Als een rivier die breekt op een rots. En het voelt goed.
Ik word overeind getrokken en de pijn in mijn lichaam is weg. De gedaante draait zich om en begint met lopen. “Wacht!” hoor ik mijzelf zeggen. De gedaante stopt met lopen, de rug nog steeds naar mij toe gekeerd. “Ik…” stamel ik. “Ik wil graag weten wie je bent zodat ik je kan bedanken,” fluister ik zachtjes. Met een ruk draait de gedaante zich om en binnen luttele seconden voel ik de neus van de gedaante tegen de mijne. En ik kijk in twee zwarte ogen. Net zo zwart als de mijne. Maar in die ogen zie ik een duisternis vele malen dieper dan ik ooit heb gezien. Een duisternis die niets anders beloofd dan dood!

black-eyes