Home » Nieuws » Pagina 2

Categorie: Nieuws

Teaser 2 voor Live 2

Wie?

Fotograaf: Joni van Riel, modellen: Olaf en Alexandra

De geur van gras en dennenbomen prikkelt mijn neus en het gras onder mijn knieën werd onderbroken door bladeren en voelt droog en dor. De lucht is droog in mijn mond en ik hoor een stem over deze droge lucht mijn oren prikkelen. Maar ik kan niet verstaan wat er wordt gezegd, wel weet ik dat de stem mannelijk is.
Mijn handen zijn geboeid op mijn rug en iets zien kan niet want een blinddoek voorkomt dat. Ik voel de blauwe plekken en schrammen branden op mijn gezicht en naast de droge lucht proef ik bloed door de tanden die ik nu mis.
Voetstappen naderen en ineens voel ik een exploderende pijn in mijn maag. Ik klap dubbel en raak met mijn voorhoofd de grond. Ruw word ik aan mijn haren terug naar achteren getrokken en een stem fluistert in mijn oor: “we komen er wel achter wie jij bent en wie zij zijn. Jij gaat het ons vertellen, al dat het laatste wat jij doet”.
De hand duwt mijn hoofd ruw naar voren en ik voel een stekende pijn achter mijn ogen die snel weer wegvloeit.
“Neem haar mee,” zegt de stem.
Het laatste wat ik voel voordat ik bewustzijn verlies is een vuist die contact maakt met mijn slaap.

Ik weet niet wie zij zijn en ik weet niet wat ze van mij willen. Ze willen informatie over ‘hen’ maar ik weet ook niet wie dat zouden zijn. Volgens mijn martelaars zou ik iets moeten hebben gezien, iets moeten weten maar het blijft mij onbekend wat. Ik heb ze al verteld wie ik ben en waar ik vandaan kom maar dat geloven ze niet.
Meer buiten bewustzijn dan bewust word ik mijn cel ingegooid en met een klap klapt de deur dicht waarna de verlossende klik van het slot volgt. Zolang de deur dicht is en ik in mijn cel zit kunnen ze mij geen pijn doen en dat is iets waarmee ze met de dag creatiever worden. Het water druppelt uit mijn haar over mijn rug en ik ril. Nog steeds heb ik het gevoel dat ik verdrink en elke adem is momenteel een zegen van de Goden.

Ineens hoor ik een stem en de stem komt mij bekend voor. Eerst hoor ik niet wat ze zegt maar het vertrouwde geluid maakt dat ik wil vechten voor mijn bewustzijn. Ik krabbel overeind in een poging comfortabeler te zitten maar elke beweging brengt pijn.
“Oh lieverd, ik had dit zo graag anders gezien,” hoor ik de persoon droevig zeggen, “maar ik denk dat dit onvermijdelijk was.”
Ineens schiet het me te binnen, de stem, de manier van praten, het is mijn eigen maar toch niet. Mijn ogen schieten vol met tranen en met een hese stem zeg ik, “moeder? Ben jij dat?”
Het is even stil. “Ja, mijn kind.”
De tranen stromen nu vrijelijk over mijn wangen en het zout brandt in mijn wonden, maar het deert mij niet. Ik schiet overeind naar de muur die onze cellen scheidt en door een klein gaatje kan ik in de cel naast mij kijken. Mijn ogen waterig en gezwollen laten weinig zicht toe maar het is onmiskenbaar mijn moeder die ik aan de andere kant zie.
“Wat is er gebeurd?” stamel ik snikkend.
“Oh lieverd, als ik dat eens wist. Je vader was… Ik ben… Ik en je vader…” mijn moeder valt even stil. “Eigenlijk weet ik het niet. Ik weet nog maar vrij weinig maar ik weet wel dat je mijn dochter bent.”
Ik voel me verslagen, boos en verdrietig. Een drang om te schreeuwen en te slaan neemt van mij een overhand maar ik houd het beest onder controle. Het doet bijna fysiek pijn om het niet los te laten maar als ik ingeef kan ik niet meer met mijn moeder praten.
“Ik snap het niet,” zeg ik met een leegte in mijn stem waar ik zelf van schrik.
Weer is het even stil voordat mijn moeder antwoordt. “Waarom heb je het gedaan?” vraagt ze in alle kalmte.
“Wat bedoel je?” vraag ik met stomheid geslagen.
“Waarom heb je het gedaan?” vraagt mijn moeder weer, maar ditmaal is in haar stem te horen dat ze een antwoord eist. “Wie zijn zij?”
Mijn hoofd begint te tollen. Waarom vraagt mijn moeder dezelfde vragen als mijn martelaars?
“Wat willen ze?”
Langzaam voel ik het beest in mijn buik klauwen om losgelaten te worden.
“Wie zijn de leiders?”
Mijn hoofd tolt en het beest klauwt harder en harder aan mijn ingewanden. Het zet mijn lichaam en geest in vuur en vlam en nog steeds vraagt mijn moeder onverstoorbaar door.
“Waarom bestaan ze?”
Ik kan het beest niet langer in bedwang houden en het vreet zich een weg naar buiten. Al mijn zintuigen slaan op tilt en draaien overuren. De schreeuw die ik onderdrukte rukt zich vrij uit mijn longen en alles om mij heen vervaagt.
In de verte hoor ik een stem. Heel zachtjes maar ik hoor duidelijk wat de stem zegt.
“Subject heeft een gesprek gehad met onze versie van een familielid. De ontbranding is gestart en volgens de rapporten moet het geheugen nu afnemen. Wanneer de ontbranding klaar is kunnen wij Subject weer opnieuw laten beginnen…”

 

Nieuwe IC informatie

De komende maanden staan in het teken van meer IC informatie.

Elke week presenteren wij op de website nieuwe informatie over de setting en de wereld waarin de spelers zich begeven. Hier komen allerlei verschillende dingen aan bod zoals een stukje geschiedenis, legendes, de onderlinge omgang en de leefomgeving.

De ene week is er nieuwe informatie over de grot Ains Eyian, en de week daarop over Dokart Eyian. Uiteraard wordt dit elke week aangekondigd via de Facebook-pagina en hier op de Nieuws-pagina zodat je niets mist.

Volgende week maandag is de eerste vrijgeving met nieuwe informatie over Ains Eyian.

Do you Trust me?

Met grote (evil en muhahaha) vreugde presenteren wij de titel van Live 2: Do you Trust me?

Hierbij willen wij meteen vermelden dat er 6 dagen Down-time zit tussen Baravond 1 en Live 2.

DE TICKETVERKOOP VOOR LIVE 2 IS GEOPEND!


Zoals aangegeven op de baravond heeft de organisatie van Dark Union besloten over te stappen naar een ticketsysteem i.p.v. inschrijving.
Het maken van de ticketshop liet even op zich wachten maar nu is het dan zo ver. Zowel spelers, npc’s als crew kunnen hun tickets vanaf heden in de ticketshop halen.

Nieuwe regelboeken

Vandaag presenteren we de update van de regelboeken. Er zijn wat kleine veranderingen gemaakt en er is met name uitleg bij gekomen.
Ook hebben we ervoor gekozen om de Mastervaardigheden uit het gewone regelboek te halen en deze in een apart document te plaatsen.
Achterin elk regelboek staan de veranderingen tussen versie 1.2 en 1.3
Hier kan je de regelboeken vinden.

Teaser 4 – You will not leave


“Ik geloof er niks van!” schreeuwde ze gefrustreerd.
“En toch is het zo. Ik heb het zelf gezien.” zei hij in alle kalmte.
Haar hand ging naar haar puntige oor waar ze met een ringetje begon te spelen, een tik die ze altijd had als ze ergens nerveus of boos over was. “Ze werden dus tegengehouden?”
“Ja.”
“En je weet zeker dat hun huid groen was?”
“Zeer zeker. Het waren de wezens uit de mythes; Orks,” zei hij op gewichtige toon.
“Verstrek de wouden aan de kant van Kyrdall. Ik wil daar meer boogschutters, meer scouts en meer priesters hebben. Als het uitdraait op een gevecht wil ik dat wij ze van de aardbodem afvagen.”
“Zoals u wenst,” zei hij en hij maakte een buiging waarna hij vertrok.
Ze kon het niet geloven. Allereerst al niet dat de duistere rassen toch echt bestonden. Dit was iets wat in fabels en mythes voor kwam. De verhalen die ze als kleine elf hoorde van haar moeder.
Als tweede kon ze al niet geloven dat ze boven de grond waren. Wat hadden ze hier te zoeken? De mensen hielden toch hun kant van de deal in stand? Wat was er gebeurd? En waarom had ze niets vernomen van Sifaluun?
En als laatste kon ze niet geloven dat die barrière waar ze nooit wat van had gemerkt er toch was EN werkte. Nou, dat was niet helemaal juist. Ze had er wel eens wat van gemerkt, want wanneer ze het gebied verliet voelde ze zich altijd meer kwetsbaar. En eigenlijk mocht ze niet twijfelen of dat de barrière wel zou werken. Ze wist immers wie hem had opgeworpen en als ze daar aan twijfelde zou ze haar positie niet waard zijn.
Maar toch. Alles klonk zo onwerkelijk. Alsof het een droom was. Hopelijk was het dat ook en zou de nachtmerrie snel over zijn.

Hij snelde door het dorp onderweg naar de militie eenheid. Daar aangekomen blafte hij vluchtig wat commando’s en vertrok meteen weer, de plaats in rep en roer achterlatend.
Zelf zou hij ook mee gaan. Naar de randen van de bossen vlak bij Kyrdall. Naar het front… Tenminste, zo voelde het.
Paniek nam heel even de overhand op het moment dat hij terugdacht aan de gedrochten die hij had gezien. Hij had een Ork vol in de lucht zien slaan met zijn grote wapen. Een rare beweging, maar op het moment dat het wapen de barrière raakte was deze kort zichtbaar. Een groen licht op het punt waar het wapen de barrière raakte manifesteerde kort en was daarna weer weg. Daarna had hij de Ork er iets tegenaan zien gooien, maar wat het precies was kon hij niet definiëren. Wel maakte het geluid en waarna het begon te kermen.
Met een ruk schudde hij de gedachte van zich af en de paniek ebde weg. Deze wezens leken te dom om adem te halen. Met genoeg tactiek en wat hulp van Sifaluun konden ze deze wezens aan.
Hij greep zijn boog en de speciale pijlen die daarbij hoorden. Daarna pakte hij zijn staf en vertrok weer naar de militie.
Een vals glimlachje vond zijn weg naar zijn lippen. ‘It’s up to you if you enter our woods, it’s up to us if you leave’.

Teaser 3 – You know nothing

Opgewekt gaf ze het meisje instructies; welke jurken er mee moesten, welke juwelen en kleine dingetjes. Het waren nog best lastige keuzes die ze moest maken want hoewel het doel van de reis duidelijk genoeg was, had ze geen flauw idee hoe dit ging aflopen. Ze ging hier in ieder geval niet haar mooiste jurken en duurste juwelen aan wagen! Het meisje kwetterde vrolijk over de komende rondreis, het gepeupel dat ze zou ontmoeten en hoe het meisje een beetje jaloers was op deze rondreis buiten de stad, het meisje wilde best mee want het klonk zo geweldig avontuurlijk!
Ze moest eens weten…

De planning op zich was een behoorlijk ingewikkelde zaak. Zo snel als ze nu op pad moest met een reisbestemming die niet makkelijk uit te leggen was. Er was een halfzachte verklaring bedacht en haar verloofde had het hele verhaal geslikt als zoete koek.
Hij moest eens weten…

Haar bediende had zijn instructies al gekregen. Hij leek niet veel vertrouwen te hebben in wat er komen ging, maar ze wist dat hij capabel was. En trouw. Dat laatste was het belangrijkste. Hij zou doen wat hem opgedragen was en zich houden aan zijn opdrachten. Ze hoopte dat hij dat ook nog zou kunnen nadat hij ter plekke ontdekte wat er speelde.
Hij moest eens weten…

Een wrang glimlachje sprong op rond haar lippen.
Ze moesten eens weten?
Ze wist het zelf niet eens! Ze had het vermoeden dat ze alle informatie had gekregen die er was; deze keer wel. Maar wat ze wist was nog niet veel waar ze mee kon werken. Ze zou een hoop moeten improviseren, te beginnen met hoe ze op haar einddoel uit zou komen. Er was haar carte blanche gegeven, ze wist niet of ze daar blij mee moest zijn want het benadrukte de complexiteit en de onzekerheid van deze onderneming.
Ze keek naar het meisje dat druk bezig was jurken uit de kast te halen. Misschien nam ze haar wel mee.
Want ze moest haar gelijk geven: het klonk allemaal heel avontuurlijk!